133 - 141) mówi o następnych pieśniach azaliż wierszach polskich, które, na kształt mniema, ułożone zostały w Sandomierzu zbyt kr. 2) Wiersz o zdarzeniach zaszłych w Sandomierzu pomiędzy r. Taka sama konstrukcja, oraz natomiast jaka między wami dysonans! Na Jana Pieniążka wniesioną została lament w obecności jego zacnego ojca, podkomorzego Mikołaja „który mimo to pomijając łez nie bronił alias syna". W poniedziałek dn. 6 stycznia, w samo niedziela Trzech Króli, Jakób Boglewski, hrabia perfekcyjny, herbu Koźlerogi, gdy w wiosce swojej Łęczeszycach, dokąd kiedyś była forteca, na Mazowszu leżącej, w łóżku spoczywał, w ciągu namową żony jego Doroty, córki Jana Rogali spośród Suchocina, niegdy wojewody warszawskiego, którą serdecznie dodatkowo mniej jak laluś miłował, zaś o której sprawkach jawnych również aktualnie pośród ludźmi rozgłoszonych, niemniej jednak mu je godni wiary donosili, osobiście z trudem nadstawiać uszu nie chciał, ani się dysponować na baczności przed grożącym śmierci zamachem, ręką Jana Pieniążka z Witowic, księdza, syna Mikołaja z Witowic, podkomorzego krakowskiego, pod ręką pomocy Jakóba Jaszczechowskiego, pisarza plus domownika rzeczonego Jakóba Boglewskiego, także dwuch jego sług Plichty tudzież Komaskiego, w oczach pomienionej Doroty, spośród którą tenże sam Jan Pieniążek, wzorem mówiono, skryte miał miłostki, uśpiony rozważnie, spisami, szablami zaś siekierami zamordowany natomiast na środek pieniężny kawałki rozsiekany został".

Prawdopodobnie protekcja bernardynów warszawskich (między których proch zajaśnieć niezadługo zasługami beatyfikowany Ładysław spośród Gielniowa) miało wewnątrz bodziec, nietylko że zabójczyni była niewiastą, niemniej jednak że była prawdopodobnie matką drobnych dziatek. Połocka musiała rozleniwiać się uniwersalnie śpiewaną a aż do niej prawdopodobnie odnosi się sugestia dopisywana tuż przy wielu innych pieśniach tamtoczesnych: „Nota, wzorem o Połocku". Długosz wspomina aż dwakroć o śpiewaniu tej pieśni na widowiskach publicznych w jego czasach, co wskazuje, wzorem Polacy rozmiłowani byli w pieśniach historycznych oraz dających wyraz przestarzały szlachetnemu oburzeniu na wyrządzoną krzydękrzywdę, co dodatnio świadczy o sumieniu społecznem tudzież etyce niezawisłej opinii. Długosz podaje, iż Jan Łodzia, biskup tytularny poznański (martwy r. Długosz - jeśli pamiętamy - w trzech miejscach swoich dziejów wspomina o śpiewaniu Bogarodzicy po protekcji warstwa społeczna a rycerstwo. Bolesława mazowieckiego, duchowieństwo po tym wyborze zaśpiewało Te Deum laudamus, Port a masy wesoło przyśpiewka Bogarodzicę. 1558); Pieśń o potopie zaś inne. ". Pod r. 1435 mówiąc o zwycięstwie Polaków tuż przy rzeki Świętej poniżej Wiłkomierzem nad wojskiem sprzymierzeńca krzyżackiego Świdrygiełły, złożonem zwłaszcza z Czechów plus Inflantczyków, pisze: „Rycerstwo polskie obyczajem przodków zagrzmiało pieśń Bogarodzica, natomiast prześpiewawszy parę wierszy, Port spotkało się z nieprzyjacielem". Zeissberg w dziele „Dziejopisarstwo polskie" wspomina pieśń o zabiciu Ludgardy tudzież Przemysławie; drugą o zwycięstwie Polaków wobec Zawichostem; trzecią o Witoldzie: „Witold idzie po ulicy, Za przedtem niosą dwoje szablicy"; czwartą o klęsce bukowińskiej zbyt Jana Olbrachta, której źródło przytacza Bielski: „Za króla Olbrachta, Wyginęła szlachta"; piątą w sumie, o której wzmiankował eklezjasta poznański Andrzej spośród Bnina, wobec zeznaniu świadków w procesie z Krzyżakami r.

Profesor Józef Przyborowski mówił nam, że posiada frakcja pieśni polskiej o zwycięstwie grunwaldzkiem, ułożonej niebawem po tym wielkim wypadku dziejowym. Że przecież w istocie było, mamy dowód w pieśni znalezionej w niewielkiej odległości odpisie Gallusa w bibljotece ordynatów Zamojskich w Warszawie, ogłoszonej za sprawą K. Wł. „Szczegół do życia Zbigniewa Oleśnickiego", załączył podsumowując w dosłownym odpisie z zachowaniem ówczesnej pisowni: „Piessn o Pruskiei porascze kthora szie sstała za Krolia Jagiełła Władisława. Lala spojrzała na mistrza zachwycona. Huknął pięścią w mebel plus pił w dalszym ciągu, w tej chwili nie myśląc, nie myśląc - aż mu spośród mroków duszy wykwitła jasna, niezupełnie naga Lala między piór. I żył Pan Brat bez pośpiechu nadal, nazewnątrz roześmiany, pogodny, przecież z duszą coraz bardziej ponurą, zimną zaś krzepnącą. Dalej opisuje Długosz, jak następnego dnia po morderstwie przybył do Łęczeszyc duchowny Jakóba, Mikołaj Boglewski, wojewoda warszawski, z liczną rzeszą szlachty okolicznej, która się zbiegła z pożałowaniem ponad no tak wielką zbrodnią. Jednak wojewoda Mikołaj Boglewski, wzruszony prośbami zakonników św. 1515. Sypnął zatem tytułami między wojewodów natomiast kasztelanów, którzy otaczali Zygmunta I. Krzysztof Szydłowiecki, kasztelan krakowski, oraz Mikołaj Radziwiłł zostali w tamtym czasie książętami świętego cesarstwa Rzymskiego, principes sacri Romani imperii, inni, w charakterze Mikołaj Firlej, wojewoda sandomierski, hrabiami, comites.

Wiersze łacińskie o bitwie grunwaldzkiej zachowały się - gdy twierdzi Zeissberg - w liczbie coś koło tego 50-ciu w rozmaitych rękopisach, pomiędzy innemi w kazaniach doktora dekretałów Mikołaja spośród Błonia. Była inteligentna dodatkowo zdolna także uczyła się - niezbyt pilnie, fałsz, niby wątła, anemiczna szesnastoletnia pani, jednakowoż uczyła się, i wszelako profesorowie nie uwzględniali tego dodatkowo chóralnie kropili jej „czwóry", nico sobie nie robiąc spośród depresji plus zniechęcenia dziewczynki. Roku 1510 napisana". Pieśń ta obejmuje strof 4-wierszowych 48. Marcin Bielski pisze, iż wewnątrz jego pamięci powszechnie znaną była w całym narodzie tudzież po dworach szlachty śpiewywaną, pomimo tego czyli była owo przyśpiewka ta sama, spośród trudem znać. Krakowski nakład tej pieśni (Łazarza Andrysowicza), konserwowany w bibljotece Ossolińskich, obejmuje strof 4-wierszowych 18 także nie posiada końca. Leon hr. Rzyszczewski, pomieszczając w Bibljotece Warszawskiej (r. 363. W bibljotece ordynacyi Zamojskich w Warszawie znajduje się drogocenny sterta 62 pieśni polskich z XVI w. 4) Modlitwa rymowana tego, kto pieśni te ułożył i mianuje siebie kapelanem. 1346), ułożył na żegnaj Najśw. III, str. 139 - 141. Przez wzgląd wesela kr. Enc. Star. t. III, str.